Deze spontane meid heeft een heel speciaal jaar achter de rug en er staat haar zo mogelijk nog een spannender jaar te wachten. In mei vorig jaar trouwde ze met haar vriendin Wendy Laermans, die vroeger ook nog actief was als speelster bij onze club, en samen verwachten ze in maart opnieuw een kindje, nadat ze jammer genoeg in 2010 hun tweeling Ben en Stef verloren wegens vroeggeboorte. Familieclub bij uitstek dat we zijn, houden we alvast een dag in maart vrij voor de babyborrel!

Annelies groeide op in een echte basketfamilie en het was dan ook niet verwonderlijk dat ze reeds op 6-jarige leeftijd haar eerste stappen op de grote rechthoek zou zetten. Vader, broer en zus speelden allemaal basket en dus sloot ook zij zich aan bij BBC Brasschaat waar haar vader toen coach was en waar hij momenteel nog voorzitter is. Hier doorliep zij alle jeugdreeksen om door te groeien tot in de 1ste ploeg waarmee ze uiteindelijk op 20-jarige leeftijd de titel zou behalen in 3de Nationale. Deze titel koestert ze als één van haar mooiste herinneringen samen met haar uitnodiging om gedurende 2 jaar deel uit te maken van de Nationale jeugdselectie. Ook hogerop toonde Annelies dat ze van het goede baskethout gesneden is en al vlug werd ze opgemerkt door één van de toonaangevende damesclubs in Belgie, St-Katelijne-Waver. Ze durfde het aan om het vertrouwde Brasschaatse nest te verlaten om met deze ploeg uit te komen in 1ste Nationale. Maar er komen momenten in het leven dat er belangrijke keuzes moeten gemaakt worden en haar studies geneeskunde aan de KU Leuven namen hoe langer hoe meer van haar vrije tijd in beslag. Ondertussen had ze ook de ervaring opgedaan bij Katelijne dat spelen op het hoogste niveau niet voor iedereen weggelegd is en besloot ze in 2003 dat het verstandiger zou zijn om sportief een stapje terug te zetten en vol voor haar studies te gaan. Een zeer nuchtere en zeker geen foute beslissing want ondertussen is ze succesvol afgestudeerd en heeft ze een huisartsenpraktijk in Wilrijk. Spijt van haar beslissing om het op het hoogste niveau te proberen heeft ze niet en de ervaring die ze daar heeft opgedaan komt haar huidige spel alleen maar ten goede. Gedurende 5 jaar bleef ze basketten op recreatief niveau maar de echte competitiegeest liet haar niet los. Op voorspraak van haar huidige ploeggenote Inge en haar echtgenote Wendy, die toen nog steeds bij ons speelde, werd haar gevraagd of ze geen zin had om de competitiedraad weer op te nemen bij onze club. Ze ging hier graag op in en gedurende één seizoen zou ze nog samen met haar Wendy in dezelfde ploeg spelen. We vroegen haar hoe ze deze terugkeer in competitie ervaren heeft. “Heel positief en de groep waarin ik terecht kwam viel erg goed mee. Het duurde niet lang voor ik mijn draai gevonden had en ik voelde me goed gesteund door mijn ploegmaats. Gedurende 3 jaar heb ik dan in Landelijke gespeeld onder Maurice Van Tongerloo en sinds dit seizoen worden we begeleid door Katia Torfs. Zij heeft een heel professionele aanpak, zowel op training als tijdens de wedstrijden, en slaagt er in om elke speelster naar een hoger niveau te tillen. Iedereen heeft haar vertrouwen en elke schakel is belangrijk. Met enkel 5 speelsters kan je ook geen wedstrijden winnen en dit groepsgevoel zorgt er mee voor dat we ons zonder blozen de sterkste ploeg van de reeks mogen noemen. Door mijn degelijke baltechniek leid ik relatief weinig balverlies en ik probeer van op mijn guard-positie de ploeggenoten vrij te spelen met verre passes of verrassende assists. Ik blijf er aan werken om meer autoriteit uit te stralen om zo meer leiding te kunnen geven aan het spel want ik besef dat dit voor verbetering vatbaar is. Verder tracht ik er naar om elke wedstrijd opnieuw op het veld nog belangrijker te worden voor de ploeg om zo het in mij gestelde vertrouwen waard te zijn. Spijtig genoeg heb ik in het begin van dit seizoen wel wat gesukkeld met enkele blessures. Niets ernstigs maar toch voldoende om dit jaar moeilijk in het goede ritme te komen. Ik hoop echter dat ik de rest van het seizoen van blessures mag gespaard blijven en dat ik verder mee kan werken om de resterende wedstrijden succesvol af te sluiten, met de titel dus.”

In vertrouwen vertelt ze ons nog dat RED VIC voor haar de club is waar het enkele jaren geleden allemaal terug begonnen is en waar het voor haar ook op sportief gebied zal eindigen. Om ons aangename gesprek af te ronden werd ik nog met een kwinkslag uitgenodigd op de kampioenenviering waar we met veel plezier zullen op in gaan. Dit typeert het vertrouwen waarmee deze ploeg op het veld staat en dus tellen we met heel REC VIC de wedstrijden af. Annelies, we wensen je nog veel succes en vooral een gezonde gezinsuitbreiding binnen enkele weken. Vergeet ons geen kaartje te sturen hé!