Deze kranige 31-jarige brandweerman werd geboren in Antwerpen en woont sinds 2004 in Nijlen met zijn vrouwtje Lesley, waarmee hij trouwde in 2007, en hun 2 kinderen, Mauro van 3 jaar en Jade van 5 maanden. Van jongsaf deed hij aan karate maar toen hij zijn schoolvrienden op 11-jarige leeftijd zag basketten bij Soba wou hij dat ook wel eens proberen. Hij schreef zich in en gezien zijn reeds niet geringe gestalte voor zijn leeftijd werd hij op de 5-positie uitgespeeld en niet zonder succes. Hij groeide uit tot één van de sterkhouders van de ploeg en reeds op 16-jarige leeftijd maakte hij zijn debuut bij de seniors in 3de Nationale, na bij Soba de verschillende jeugdreeksen te hebben doorlopen zowel op provinciaal als landelijk niveau. Dave werd met zijn ploeg 3x Kampioen van Belgie bij de benjamins en 2 jaar op rij bij de pupillen, zonder één enkele verlieswedstrijd. Verschillende keren werd ook de beker van Antwerpen gewonnen en het zijn mooie jeugdherinneringen die hij voor de rest van zijn basketdagen blijft koesteren. In 2001 besloot hij om

een stapje terug te zetten omdat basketten op Nationaal niveau niet langer te combineren viel met zijn professionele opleiding en sloot hij zich aan bij het in Landelijke uitkomende Zombies uit Hemiksem. Al vlug werd hem echter duidelijk dat dit niet direct een club voor hem was en maakte hij de overstap naar Ticino Merksem waarmee hij terug uitkwam in Nationale. In 2005 degradeerde Ticino jammerlijk terug naar Landelijke en net op dat moment zocht Soba, zijn eerste liefde, enkele stevige persoonlijkheden om samen met de eigen jeugd een ploeg te bouwen die de steile ambities van de club kon waarmaken. Soba wou de stap naar Nationale zetten en zou op geen inspanning kijken om dit te realiseren. Het werd een succesverhaal welk niet veel clubs kunnen schrijven. Coach Dirk Van Son kreeg de leiding over een mix van jeugd en ervaring en slaagde er in om op 5 jaar tijd 4 maal te promoveren van 1ste provinciale naar 3de Nationale. Vorig jaar zette “zijn” Soba-coach echter een stapje terug en met de komst van de nieuwe coach verdween de spelvreugde en motivatie bij Dave en hij besloot om andere horizonten op te zoeken. Waarom heb je op dat moment voor Red Vic gekozen, vroegen we hem: “Ik ken Red Vic al jaren als zijnde ook een familiale warme club die de eigen jeugd ook kansen geeft. De wedstrijden tussen Soba en Red Vic vond ik altijd zeer speciaal en hier komen spelen betekende ook voor mij geen stap in het onbekende. Na enkele gesprekken met Peter en Brother ondervond ik dat de ambities van de club ook de mijne waren en werd het contract al vlug getekend. Ik voel me hier prima en ben overtuigd dat we met deze groep niet zouden misstaan in 3de Nationale. Ik vind dat we er moeten voor gaan om daar een goede middenmoter te worden. Mijn ervaring leert me dat de top 5 misschien nog net iets te hoog gegrepen is maar de andere ploegen in die reeks moeten we baas kunnen. Waals basket is veel fysieker en harder dan in onze Landelijke reeksen en daar zal de grootste uitdaging liggen om dit aan te kunnen.”

Dave heeft een echte “winners” mentaliteit en zal nooit opgeven. Hij probeert zijn gezonde positieve levenshouding over te brengen op de rest van de groep om zo iedereen gedurende 40 minuten scherp te houden en er voor te zorgen dat de kopjes niet naar beneden gaan als het eens wat minder gaat. Blijven gaan en er blijven in geloven is zijn motto. Zelf als club zijn we maar al te gelukkig met zulke ingesteldheid. De ploeg kan er alleen maar beter van worden. Leuk om weten is dat Dave al zijn ganse loopbaan bij gelijk welke ploeg met het nummer 8 speelt.

Dave, we hopen dat je nog lang onze kleuren mag verdedigen want na enkele maanden lijkt het alsof je al jaren voor Red Vic speelt. Dit betekent enkel maar dat jij en de club elkaar gevonden hebben om samen nog een mooie toekomst uit te bouwen. Wij van onze kant wensen je nog veel succes en basketvreugde toe.